Dört ürünüm de betada. Bunu savunacağım.
Portfolyoma bakan biri şunu görüyor: yapıyor ama bitirmiyor. Bu okumanın haklı olduğu bir taraf var, haksız olduğu bir taraf var — ikisini de açık yazayım.
Portfolyomdaki dört ürünün hiçbiri genel kullanıma açık değil. Biri özel beta, ikisi açık beta, biri tek bir işletmede canlı. Bunu gören birinin aklına gelen ilk cümleyi biliyorum, çünkü kendime de soruyorum: yapıyor ama bitirmiyor.
Bu eleştirinin haklı olduğu bir taraf var. Onunla başlayayım.
Haklı olduğu yer
Bir ürünü yayına açmak, onu yazmaktan farklı bir beceri. Faturalama, destek, kullanım koşulları, kötüye kullanım, kesinti yönetimi, dokümantasyon. Bunların hiçbiri eğlenceli değil ve hiçbiri kod yazarken öğrenilmiyor.
Bir şeyi betada tutmak, o beceriyi öğrenmeyi ertelemenin en kolay yolu. Ve dürüst olayım: dört ürünün hepsinde en zayıf olduğum kısım burası. Yazdığım kodun kalitesini savunabilirim; yayına alma disiplinim aynı seviyede değil.
Eleştirinin haklı kısmı bu, ve bunu bir ekipte kapatmak istiyorum — çünkü tek başına öğrenilen bir şey değil.
Haksız olduğu yer
Ama "beta" kelimesi tek bir şey anlatmıyor, ve dördü aynı sebeple betada değil.
Teck üretimde. Üç mağazada, iki yüzden fazla ürünle, gerçek para karşılığı çalışıyor. Betada tutulmasının sebebi ürünün eksik olması değil, tek müşteriden ikinci müşteriye geçmenin ayrı bir iş olması. Bir işletmenin ihtiyacına göre şekillenmiş bir sistemi çok müşteriye açmak, yeni bir ürün kararı — yazmadığım kod değil, vermediğim karar.
Xaron açık betada ve tek başıma değil. Uçtan uca şifrelemeli bir iletişim ürününü aceleyle yayına açmak sorumsuzluk olur. Şifreleme hatasının bedeli, ürünün yavaş büyümesinden ağır.
Sperare açık betada. İnsanların pasaportunu, banka dökümünü, göçmenlik dosyasını taşıyan bir ürün. Bir hatanın maliyeti kullanıcı kaybı değil, birinin vize sürecinin bozulması.
DRAVION özel betada. Başkasının reposuna yazma yetkisi olan otonom ajanlar. Bunu geniş kullanıma açmadan önce izolasyonun ve yeniden oynatılabilirliğin oturması gerekiyordu.
Bazı ürünlerde hızlı yayına almak öğrenme yöntemidir. Bazılarında ise kimin zarar göreceğini önceden bilmemektir.
Aradaki fark tesadüf değil
Bu dört ürünün ortak noktası şu: hepsi birinin en hassas şeyini taşıyor. Özel mesajları, göçmenlik belgelerini, kod tabanını, işletmenin stok defterini.
Bu tür ürünlerde "hızlı çıkar, sonra düzelt" bir strateji değil, birinin faturasını sana ödemesi. Şifrelemeyi sonra düzeltemezsin — çünkü sızan mesaj sızmış olur. Escrow'u sonra düzeltemezsin — çünkü kaybolan para kaybolmuş olur.
Bunu bir mazeret olarak sunmuyorum. Bir tercih olarak sunuyorum, ve tercihin bedelini de görüyorum: elimde geniş kullanıcı sayısı yok, gösterebileceğim büyüme grafiği yok.
Peki ne kanıtlıyorum
Sayı vermeyeceğim, çünkü yok. Verebileceğim şey mimari kararların gerekçesi: neden WebSocket yedeği yazmadığımı, neden kendi şifreleme protokolümü yazmadığımı, escrow'un neden bir durum alanı değil bir defter olduğunu.
Bunlar bir kullanıcı sayısı kadar etkileyici değil. Ama bir mühendisin gerçekten neyi anladığını gösterme konusunda daha dürüst — çünkü kullanıcı sayısı ödünç alınabilir, gerekçe alınamaz.
Ve bir sonraki adımda istediğim şey tam olarak bu: bu kararların verildiği ölçekte, bunları yalnız vermediğim bir yerde çalışmak.